Skuif

Al ooit gevoel God hoor en sien jou nie? Jy doen en swoeg, jaag en praat, vra en ontvang niks. Erens het jul mekaar gemis jy en Hy. Al geworstel met die waaroms? Ek wil jou graag bemoedig maar vind dat woorde ontbreek. Selfs die stilte skreeu in jou ore as die worsteling jou ongenooid oorval. Dis bekende veld vir my ook, maar so ongemaklik, ongehoord - onverdraagbaar.
Ek vind wel dat wanneer ek stop en net dryf soos 'n krukprop in water sou, dan skuif Hy na elders.

Na my toe. Na jou toe. Ons dryf nou saam. Die stilte is wonderlik en nee, ek voel nie alleen nie. My kop het ook geskuif. Na waters waar rus is. Sshh...

AppelDruppel

Note van waarde

Anderdag gebeur dit: ek hoor van iemand uiters kosbaar se nood, groot nood. Hul het brood en grondboonbotter gehad, slegs tot Vrydag. Gewone mense, in ons omgewing. Kerkmense, doen-mense, omgee-mense. Geen kos. Geen brandstof vir werksoek. Geen sigbare uitkoms. Baie vrae, maar hul loof God, hul verwag Hom, hul beur vorentoe. Wens ek was so sterk...

Soms het mens nie geld om te gee nie, maar dié keer het ek besef: gee jouself! Gee jou hart, jou oor en wat jy wel kan uitkrap in die kas. Gee om, gee gebed, gee soos Hy. Wat 'n uitdaging in my binneste met die vrae rondom hierdie spesifieke geval. Sulke goeie mense... Dis amper asof jy nie kan glo dat daar regtig soveel nood om jou is nie. En steeds voel hul geseënd omdat hul God verwag. Dis wat saak maak.

Geld wat stom is kan regmaak wat krom is. Vader sal dit moet sorteer. Tog glo ek dat note van waarde uit die hart kom, in die vorm van jouself. Was ek oulik om te help? Geensins, ek het saam beleef en God in hul oë gesien. Leef raak, selfs al is jou sak leeg. Tel op, al het jy nie antwoorde nie. Sit stil en luister net. Verwag God al voel dit laat - Hy is nooit!

Groete,

AppelDruppel

Verrassings...

Ek hou van verrassings. Veral mooi verpak! Dit laat my spesiaal voel as dit juis nie my verjaardag is nie. Ek ervaar dit as 'n glimlag net vir my, vanuit die hemel. Vader seën soveel keer op baie spesiale maniere en meestal deur mense. Altyd mense... Daar is ook daardie verrassings wat jou hartkloppings gee. Einde 2009 het ek dit beleef. Dit was nie my verjaardag nie. Snaaks, toe ek die nuuspakkie ontvang, het my hart net gesuis, asemhaling vlak. Tog rustig - vreemd.

Dieselfde dag sms iemand: "My vrede gee ek jou, nie wat die wêreld jou kan gee nie. Wees nie besorgd nie...". 'n Woordepakkie toegedraai in Jesus se woorde. So kosbaar! Hoe het die persoon geweet?

Dis omdat God weet. Steeds ontvang ek amper daagliks soortgelyke woordpakkies, van verskeie mense - Sy mense! Die kosbare voete en hande wat delf en saai in my lewe. Dit is hoe Sy oog op ons bly. Hy is geen man dat Hy kan lieg nie. Hy is God, die enigste God.

Koester die verrassings in jou lewe, goed of sleg. In elkeen lê 'n besliste seën omdat God daarvan weet!

Toegedraaide groete,

AppelDruppel

Uit my tuin

Hy kyk my skeef aan, die kalender. Dis November. Ek voel naar. My doen-lysie is nog nie eers halfpad voltooi nie. Eish…

Ek dink diep. Die rook trek behoorlik. Ek besef my seen in oorvloed. My gesondheid is uitstekend. Ek het geleer om meer te let go en net te wees - te geniet waar ek nóú is. Wanneer ek wel daarmee sukkel, vang die genade-net my betyds. Maar die meeste van als het ek dit gevind: verhoudinge + liefde x genade = TYD². Juis dit wat ons (dink ons) nie het nie. Langs my lewenspad hierdie jaar het pragtige bont blomme gegroei; almal met sagte vroue-name.

Op ‘n grondpaadjie na links, ‘n paar groen onkruide met geel bloeisels; manne met sterk karakter! Almal is so uniek, gesaai op my enkelvoetpad. Ek het vasgesteek by ‘n paar chilli-situasies en ervaar dat om eerder genade te gee, baie meer belonend is. Ek het gesien hoe versoening ‘n harde kokosneut-kop oopkraak en ryk voedsame melk daaruit vloei. So om ‘n draai het ek ‘n rooksein gesien, ‘n gekneusde roosplant probeer verbind. Daar was ook ‘n mooi-rooi granaat vriendskap wat later as truksvy-met-skil, pynlik verteer het. Ek het gehoor hoe my hart my lei: do not only follow in His footsteps, but also His stops…

Ek het baie gehuil oor dinge wat ek nie alleen kan verander nie. Ons land is maar een daarvan maar ek besef dat Hy wat alwetend is, besig is met ‘n groot iets. The earth is His footstool… fear not for I am with you, I uphold you with my righthand… ‘‘by die naam geroep’ sê Hy. By een t-aanstluiting het ek gevind dat besluitneming soms meer uitdagend kan wees as wat ek wou erken. Daar het die heilige Gees my ontmoet in die koelte en gesê sanctify them by the truth... ja, die waarheid maak vry en ek het reg(s) gedraai.

Ek het dors geword in die tuin van 2009 en by stille waters van rus uitgespan. Daar het ek myself gevind en ek het lekker met haar gesels! ‘n Vrot pampoen en stukkende skoen het my oog gevestig op hoeveel ek het in die kas en aan die lyf. Die verbleikte lappop op ‘n hopie by die trekker, het my laat besef hoe belangrik keuses is. ‘n Wilgerlat het my boud gepiets sodat ek moes omdraai. Ek het iemand gesien wat stadiger beweeg, nie altyd verstaan soos ek nie, ook nie sien soos ek nie. Die wind het kom fluister mercy and loving kindness.

Dit maar net ‘n paar oomblikke ondervind in my tuin van hierdie jaar. Ek is dankbaar vir die Wind wat gereeld ‘n paar spinnerakke weggewaai het. Ook die Bries wat saggies oor my hand gespeel het. Ek kyk op na die blou van my tuin se tooisel en ek sien skoon, wye ooptes – dis die genade van die Heer so wyd en dit strek tot 31 Desember… en al die dae daarna. Ek het by die boom van lewe gesmul aan heerlike vet-rooi appels van wyshede en insig. Dan en wan was daar ‘n alwyn te vinde waarvan die dik sap ‘n seerplek kon heel.

En hier waar ek sit met die onweer wat brom, vind ek hoe als net volmaak bymekaar kom: nou vir die reën wat voed en skoonwas. Nuwe groen lewe is om die draai in die vorm van 2010 en ek sien uit na al die nuwe ontkieming nog nie sigbaar.

Mag jy ook solank terugkyk in jou tuin en die vrotterige pruime wat gis, sowel as verbruinde piesangskille, raaksien as tuin-bestandele wat jou bemes tot ‘n groener jy. Mag jy met vrede en vooruitsig jou wandel voortsit deur jou lewenstuin – die toekoms. Mag die som hierbo vir jou tot stilte roep en leer.

AppelDruppel

Kriptogram

Het jy al ooit voor 'n stuk papier gestaan waarop daar oenskynlik net 'n klomp deurmekaar kolletjies en ander vorme is? Jy staar lank en intens daarna, draai jou kop eers diekant toe en dan anderkant toe, en skielik spring 'n beeld uit die deurmekaarspul na vore. Dit staan bekend as 'n kriptogram. Iets interresants gebeur wanneer deurmekaar kolletjies en ander patrone vir jou sin maak: jy kan jou kop draai soos jy wil, en die papier van enige kant afbekyk in 'n poging om weer die deurmekaarspul soos aan die begin te sien, maar jy kry dit nie reg nie. Die laasgenoemde kom net ter sprake omdat jy wonder hoe jy in die eerste plek die beeld kon miskyk.

As jou oog eers die beeld raakgesien het, vertolk dit die wanorde vir wat dit werklik is. As jou oog die beeld nie kan sien nie, bly die warboel oorheersend. God wil he ons moet met nuwe oe na die wereld kyk, en ek verstaan ietsie van hierdie waarheid. As jy bly rond dobber in 'n warboel van vra en onsekerheid, as die lewe en die post moderne samelewing jou bly insluk sal die prentjie maar vaagweg verdwyn in al die patrone.

Jesus se aardse bediening het ten doel gehad om ons die boodskap te laat sien sodat ons die prentjie kan verstaan. As ons na die kriptogram van die lewe kyk, sien ons of Sy Naam onmiskenbaar skitter of ons sien die deurmekaarspul van ander gelowe sonder 'n enkele ware boodskap, 'n klomp verdraaide gelowe, elkeen in sy eie kultuur en tyd geregverdig. 'n warboel van verdraagsaamheid, waar min mense met opregtheid kan se hulle staan vas in hul geloof. Waar almal maar vir alles staan, of net maar rond dobber. Jesus het gekom en ons kom prikkel sodat ons vanuit 'n verhewe posisie 'n nuwe perpektief kan kry.Maar hoe kom mens by daardie verhewe posisie?

Dit vat baie kyk na die prentjie, jou kop moet draai en weer ander kant toe kyk, dit vat lank se ondersoek, maar uiteindelik fokus jou oe en die beeld staan uit - dit skitter bo alles. Dan besef jy hoe kan jy dit mis gekyk het? Deur al jou ondersoek en vrae - hoe kon jy dit mis?

God se waarheid staan al 'n ewigheid, deur eeue heen en geslagte heen, deur verskillende werelds beskouings en oorloe, deur jare en jare se donker tye, deur wetenskap en en tegnologie, is dit die enigste waarhede wat onverander bly staan. Maak die ander wereldse vrae regtig saak?

Eers by hierdie besef, kan jy uitklim uit die warboel van vrae, die deurmekaarspul van die postmoderne era. Dan besef jy wat dit is om te glo, soos 'n kind, dan skitter die beeld met versekerheid en vrede.

Vrede le by God en God alleen.

(Lees gerus Jesus teenoor ander gode deur Ravi Zacharias)

ha.. so mens moet in sign om te post

Die vraag is nou.... Sal ek my eerste post hier in engels doen (want daar is nie `n afrikaanse spel checker nie) of strompel ek maar voort in my onspelbare moedertaal? Gelukkig gaan mens nie hel to as jy disleksie het nie.
My probleem met hulp is dat dit soms soos die een of ander "white guilt" ding voel. Help ek omdat ek regtig wil, of help ek omdat ek dink ek moet??? en is daar op die einde van die dag `n verskil? Sit moeder Teresa in die hemel vir haar moeite, of leef die pous in weelde te danke aan al die "charity" wat sy vir die vir die Vatikaan ingesamel het? Ek dink Christus het iewers iets in die lyn gese van; "julle sal altyd die wat swaar kry om julle he". Die vraag vir my is: wil `n God wat Tsunamies en "genocide" toelaat regtig he dat ek brood of komberse langs die pad moet uit deel? As ek help, doen ek dit om God se wil te laat geskied, of om my self te laat beter voel?....soms weet ek nie!!! die res van die tyd raai ek!

Aan elkeen wat het, sal meer gegee word

Ek en ‘n vriend gesels gister oor hoe moeilik dit soms is om te bepaal wanneer jy iemand moet help. Dit klink eenvoudig – die konsep om iemand wat jy sien in nood is, te help. Maar dit is nie altyd so eenvoudig nie, want ‘n mens weet nie altyd of jy regtig help, en of jy eintlik van die wal af in die sloot in help nie!

Dit laat my terugdink aan mense wat ek al probeer help het in my lewe. Wat ek agterkom, as ek mooi dink oor elkeen, is dat dié wat reeds besig was om hulself te help op daardie punt toe ek gestuur gevoel het om my hulp aan te bied, die ouens was wat die meeste baat gevind het uit my helpende hand. Hulle was die ouens wat eintlik in elk geval self uit hul verknorsing sou kon opstaan, al het niemand kom help nie. Hulle was besig om ‘n pad te stap met God. Dalk het die pad ‘n paar lesse ingesluit, lesse wat geleer moes word, soos wat Hy in sy wysheid op ons almal se pad plaas. Die hulp van my kant af was maar ‘n bietjie ekstra wind in hul seile. Dalk meer vir myself as vir hulle. Daarteenoor, was die ouens wat nie reeds besig was om hulself te help nie, die ouens wat ook nie uit hul verknorsing gekom het nadat hulp aangebied is nie. Dis die ouens wat geglo het dat hulp hulle toekom, en dat dit mense om hulle se plig was om hulle uit die sloot uit te help. ‘n Sloot waarin hulle (meestal) hulself gekry het, en waaruit hulle nie regtig wóú klim nie, al het iemand ‘n hand uitgereik.

Wat ek ook duidelik ervaar het en wat belangrik is om te noem, was die ekstra wind in my eie seile elke keer wat ek met ‘n blye hart uitgereik het en gehelp het. Dit is altyd ‘n voorreg om te kán gee. Daardeur erken ek hoe geseënd ekself is, en deel ek my seëninge met iemand in nood, of met iemand wat minder het as ek. Dit is heerlik verkwikkend en massiewelik verrykend, want die vreugde wat die gewer ontvang uit die daad van gee, is groter as die vreugde van die ontvanger. Altyd. Dit voel amper ‘n bietjie skelm, soos ‘n geheim wat jy net kan ontdek as jy leer om jou hand oop te maak.

Han 20:35: Onthou die woorde van die Here Jesus. Hy het self gesê: “Om te gee, maak 'n mens gelukkiger as om te ontvang."

Ek vermoed dit is ‘n kwessie van dankbaarheid. Dis om te lewe in oorvloed. ‘n ‘Mindset’ of oortuiging dat God waarlik weet wat ek nodig het en beslis sal voorsien in al my behoeftes. En Hy sál. Hy weet beter, en soms verskil sy tydsberekening drasties van my eie. Maar dit is, sonder uitsondering, altyd perfek. God weet áltyd beter. Hy sien wat ek nog nie kan sien nie.

‘n Pel van my het ‘n jaar of twee terug sy vriend probeer help om (weer) op sy voete te kom. Nadat hy ‘n pad met die ou gestap het oor ‘n tydperk van ‘n jaar (en duisende rande later), het die ou aan beweeg na die volgende Samaritaan wat bereid was om energie en geld op hom te verkwis. Hy was eenvoudig nie van plan om homself te help nie, en daarom sou geen helpende hand hom weer op sy voete kry nie. Die lewe was besig om vir hom ‘n les of twee te leer; om hom sterker te maak. God was besig om met hom te werk, en my vriend se poging het eintlik net die lesse vir ‘n ruk lank uitgestel. En hom duur gekos!

Aan elkeen wat het, sal meer gegee word, en hy sal oorvloed hê; maar van hom wat nie het nie, sal ook die bietjie wat hy het, weggevat word. (Mat 25:29)

Sjoe, dit klink bietjie onregverdig, dan nie? Pretty harsh, of hoe? Weet jy, nee. Eintlik glad nie. Hier’s hoe ek dit sien:

Wanneer jy elke dag in dankbaarheid lewe, fokus jy op God se seëninge. Jy bekyk met oë van dankbaarheid jou lewe en raak bewus van dit wat mooi is en diegene wat vir jou dierbaar is – wat maak dat jou lewe vol liefde is. Die dinge wat vreugde bring in jou lewe – wat maak dat jy glimlag en geliefd voel. Dit word jou oortuiging, ‘n ‘mindset’ van oorvloed – dat daar genoeg is vir almal. Dit wat werklik saak maak, is dinge van ewigheidswaarde. Dit is tipies die dinge wat geld nie kan koop nie, wat handel oor liefde en herstelde verhoudinge. ‘n Slim guru-vriend het my dit onlangs geleer. Bless his soul. Dit het my lewensuitkyk totaal verander. Uit hierdie gedagtes vloei dankbaarheid en nóg meer liefde. Dit maak my sommer baie dankbaar vir die materiële oorvloed wat ek het. En jý het ook oorvloed. Jy het meer as wat jy nodig het wanneer die verhoudinge in jou lewe op liefde gebasseer is. En hoe meer jy daaroor dink, hoe meer tyd jy in jou gedagtegang spandeer aan dankbaarheid vir dit wat jy het, en die liefde wat jou verhoudinge voortbring – hoe meer besef jy dat jy werklik gesëend is. Jy het SO baie om voor dankbaar te wees! Geestelik EN fisies. En wanneer verhoudinge (met God en mense) heel en gesond is, kom die materiële dinge outomaties reg.

Of jy kan jou tyd spandeer daaraan om te fokus op dit wat jy reken jy kort kom. Dit wat jy voel jy behoort te hê en nie het nie – wat God nie wil voorsien nie. Die dinge wat sou maak dat jou lewe beter sou gewees het, maar wat afwesig is en dus veroorsaak dat jou lewe tekort skiet. En hoe meer jy daaraan dink, hoe meer fokus jy op tekortkoming, en hoe meer voel jy tenagekom. Jy voel later onvergenoegd en onvervuld, in stryd met jou omstandighede en met God se plan vir jou. As jy lank genoeg tyd spandeer aan hierdie gedagtes, word dit werklik vir jou so. Jy hét te min. Jy kóm kort. Die lewe skuld jou, big time.

“As I believe, so it shall be for me.”

Ek hou van diere. Hulle is die opregste wesens wat jy kry, want hulle is nie intelligent genoeg om God te bevraagteken nie. Hulle het nie ‘hidden agendas’ nie en sal jou nie in die rug steek nie. Hulle wil ook nooit geld by jou leen nie! Kinders is ook so. Hulle sê ‘n ding soos dit is, en het nog nie almal om hulle (hulself inkluis) in boksies gepak en ge’lable’ nie. Hulle is onskuldig en onbesoedeld van te veel redeneer, maar ook baie magteloos, soos oumense. Ek hou van hulle ook – oumense. My oums was my ‘all time favourite’. Ou mense het nie meer nodig om te probeer beïndruk nie, en hulle het gewoonlik geleer wat regtig belangrik is in die lewe – dat alles eintlik maar aan die einde gaan oor liefde. Hoe lief het jy gehad? Het jy so lief gehad dat dit jou soms seer gemaak het? En kon jy ten spyte van die seer, nogsteeds aanhou liefhê?

Ek hou van diere, kinders, oumense en bome. Ek gee maklik van my tyd en geld vir hulle. Hulle is nie op die wal of in die sloot nie (bome dalk soms). Hulle ís net, in afhanklikheid. Ek dink dat Jesus ook van hulle gehou het toe Hy op aarde was. Daarom is dit vir my lekker om vir hulle hier te wees – ‘n hand te gee waar ek kan, want dis wat Hy nogsteeds doen!

Stilte = rus

Daar is 'n sêding: absolute stilte gee soms vir jou antwoorde. Die afgelope week het ek dit as waarheid beleef na 'n kort (nodige) breek. Ons almal het dit nodig, 'n breek ja, maar dis dáárdie stilte wat so wrintiewaar luid teen jou hartsdeur kom klop. Gehamer in my geval!

Erens was ek herhinner dat God nie skree nie, dat hy omvou en graag met my wil gesels. Dit was in daardie oomblik wat Hebreers 4 onafgespreek in my ore kom rondhang het: "God's promise of entering His rest still stands..." Dit het my eerste kom versadig. Ek het nog honger gevoel - na rus asook verstaan. Verder vind ek "... He understands our weaknesses... come boldly to the throne of our gracious God. There we will receive mercy..." Wow!

Hoe kan mens 'n skrif ken en tog so min weet wat dit vir jou sê? Na verdere betragting met kruisverwysings maak ek die amazing ontdekking: die rus in God beteken ook om sy beloftes te verkry, daarin te beweeg! My siels-maag was voller. Alles so in die stilte saamgeprut.

Elders ken ek ook die skrif wat herhinner "in stil wees en rus lê jou heil" en ook 'n Psalm wat gerusstel "wees stil en weet dat ek God is". Onbeskryflik. Hierdie is mos versekering van 'n Hand wat ferm hou, ophou en in beheer is.

Versadig het ek dit als aanvaar. Ons Here is wat Hy is - alles! Maar meestal vind jy Hom in die stilte. Waag dit en sjoes...

Groete,

Stille AppelDruppel

Ontkaf & Ontvou

Anderdag moes ek Kaap toe. Ek kyk by die vliegtuigvenster uit en besef toe weer hoe klein ek is. Piepklein. Ek dink hoe dat ‘n hoërhand als geskep het en vir ons as mense gegee het om te bewerk en te heers. Ons is veronderstel om te skep, te kultiveer, te geniet en te groei. Instede daarvan, jaag almal na (n)êrens.

Ek sien hoe mense voor die vlug frons-gesprekke oor selfone voer en voorleggings op laptops beloer. Ek wonder oor die nut van dit als alhoewel ek besef elkeen is uniek met verskillende passies, verpligtinge en drome. Ek wonder hoe gereeld is keuse ter sprake. Nog ‘n deal in die sak, nog 'n reuse ‘iets’ ter bevordering van een of ander bedoelde bydraende faktor in ons korrupte samelewing. Selfverryking is tog aan die orde van die dag. Gee mense enigsins om vir enigiemand wat nié tot hul voordeel gebruik kan word nie?

Ek dink toe sommer dat diegene in die verre sendingvelde, wat hulself en die wereld verpand het, diegene is wat werklike deals betrag of eerder beleef. Diesulkes betaal seker hul prys iewers. En tog is hul waar hul wil wees. Ons geloof word onophoudelik bevraagteken en belaster. Oral waar mens beweeg word God se naam as algemene werkwoord en/of byvoeglike naamwoord gebruik. Hy moet oral inpas en dit sonder posbeskrywing. Sommer net ‘n sêding.

En tog wonder ons hoekom realiteite om ons soos verwarde tolbosse draai. Erens word die werkwoord buite konteks aangehaal, onwettig alweer. Die Naam wat groot krag dra, is die Naam wat minderwaardig agter die verkleinwoord se masker ingedruk word. So probeer die vyand alle waarheid vertrap en die mensdom kyk verby die verkleinering.

Waarom laat Hy dit dan toe? Daar is ‘n goeie skrif oor koring en kaf iewers. Skeiding wat gemaak moet word. The power of His name remains to those who use it in true faith and obedience. That power no man can withstand, lees ek in ‘n e-pos. Krag. Syne. Potent stuff. Dit ontgif en ontkaf.

Ek vind myself saggies prewel: Vader ontdop die koring sodat die kaf-sluier kan wegdryf op die wind. Mag dieselfde wind aspris wydsbeen gaan staan oor al die fronse rondom my. Ontberings, onkunde, ongewild, ongeleerd, onuitgesorteer. Dis dinge wat mense gevange hou en laat frons.

Ontstres. Ontvou. Onthou – Hy is.

AppelDruppel

Huh?

Die rekenaarskerm skel vir jou pupille, die fone (sel en landlyn) trieng beurtelings, jou dagboek voer lyn-vir-lyn oorlog met tyd en jou brein voel soos ‘n neef van genie in a bottle. Dit voel selfs of jou huismense, kollegas, die hele lot op hoverboards verby sweef en jy hang net: binne in ‘n abstrakte vakuum. Het jy al so gevoel?

Die antwoord op hierdie vraag sal waarskynlik eenparig ‘ja’ wees, met ‘n noodkreet beklemming op die dikrooi uitroepteken vanuit jou maag. Hoe gemaak as als om jou net… te veel raak? Soms oorval gedagtes jou angstig ter middernagtelike ure. Dis wanneer jou onafgeskakelde psige jou herhinner aan die doen-lysie op die lessenaar, waarby jy op daardie oomblik nog 4 punte kan byvoeg. En so voer ons ‘n ewige stryd met tyd; ek en jy geklee in grys spanning met arme ou gewete wat naarstiglik aan jou broekspype torring vir sy/haar spreekbeurt. Of is dit dalk Hy?

Hý…? Hey, ek kan nie help as dinge soms dol raak nie… Ja jy kan. Maar jy verstaan nie… Mmm. “Ja ek doen” antwoord gewete: of is dit weer Hý? Ons elkeen bepaal self die intensiteit van wat ons toelaat in ons lewens. Ons bepaal die keuses beskikbaar om die oorlog tussen 2009 se lyne te bemiddel. O ja, ons elkeen kan nee sê. Wie is jou bemiddelaar? Grys spanning en gewete speel nie hierdie spel om te verloor nie, dis keuse wat die skeidsregter rol vertolk.

Keuses. Moeilik om te maak by tye. Verantwoordelikhede. Lojaliteit. Rekeninge. Werk. Gesin. Self. Dan nog soveel meer wat gryp na tyd wat ons nie het nie. Rewind. Stop!

In die fliek The Last Samurai was ‘n moment in tyd wat aangrypend vertolk is. Tydens ‘n uitmergelende oefensessie word die student (Tom Cruise) onderbreek wyl hy hard probeer om homself as Samurai leerder te bewys. Sy leermeester kyk peinsend na hom dié woorde: “You have too many mind – no progress”. Is dit dan nie wat soveel kalmte en Hom uithou nie? Wanneer leer mens eindelik dat slegs Hy ons voete kan rig – sonder ons hulp? Na waters waar rus is… anders no progress.

Soms moet ons net eenvoudig halt roep as jou Pokerface letterlik die oorhand kry: emosieloos, benoud en pretensieus. Moenie bedompig in ‘n bottel van ‘goeters ‘geprop word nie, klim uit! Tyd is geskep met woorde, Sy woorde. Dit bevat lewe en rus. As Vader kon rus so kan jy.

Huh? Doen dit net. Begin by Sý tyd en jy sal verstom staan hoe die res van jóú tyd in plek val!

1Pet 5:7 Casting all your care upon him; for he careth for you. Phil 4:6 – Do not fret or have any anxiety about anything… 10) And God’s peace shall be yours (a tranquil state of soul…)… (Amplified)

Groete van,
‘Halfuurtjie op Pause’,
AppelDruppel

Vrae oor God Deel V

Die geskiedenis van die antieke Grieke is baie interessant. Dis gode, filosowe, stadstate, oorloë, drama, verraad en liefde alles in een. Hopeloos te veel om hier te hanteer. In ons poging om die hedendaagse westerse samelewing beter te verstaan, fokus ons veral op die filosowe. Hulle was 'n groep denkers met 'n voorliefde vir die wysheid wat op die ou einde steeds 'n hand het in hoe ons vandag dink en doen.

Kom ons begin eers by 'n kort opsomming van die agtergrond.

Van die oer geskiedenis van die Grieke, in die dae van die Trojaanse oorlog, weet ons nie baie nie. Ons weet wel dat die Grieke gaandeweg in stadstate begin vergader het. Elke stadstaat was soos 'n koninkrykie op sy eie met die omringende grondgebied onder sy beheer terwyl daar handel gedryf en gereeld oorlog gemaak is met naburige stadstate. Tussen al die stadstate deur ken ons vandag veral twee - Athene en Sparta. Die twee was in sekere opsigte teenoorgesteldes van mekaar. Athene die demokrasie met die kragtige vloot en Sparta die oligargie met sy onoorwonne weermag. In die geskiedenis van die begin van die klein stadstate tot die oorheersing van Aleksander die Grote, lees ons van 'n paar hoogtepunte.

Die eerste - nadat die stadstate min of meer elkeen 'n eie vorm aangeneem het, het die Persiese Ryk 'n groot bedreiging begin inhou. Die Griekse stadstate sou mekaar in die oorlog met die Perse soms in die voet skiet maar het op die ou einde tog saam die bedreiging afgeweer.

Die tweede - nadat die Persiese bedreiging afgeweer is, beleef Athene 'n goue tydperk onder leiding van 'n man met die naam van Perikles. Die uitkringende mag van Athene loop uit op 'n reeks oorloë met Sparta wat hulle (die Atheners) uiteindelik verloor. Dit word die Peloponnesiese oorloë genoem.

Die derde - nadat Sparta bo uitgekom het, word ook hulle in 'n reeks oorloë met ander stadstate verslaan. Op die ou einde is die Griekse stadstate so uitgemergel dat hulle grootboetie uit die noorde, die Macedoniërs onder leiding van Koning Philip, Aleksander die Grote se pa, hulle ooorneem. Hierna breek die tydperk van Aleksander die Grote aan. Hy verslaan die Persiese Ryk finaal en dan lees ons later van die Romeine wat op die ou einde die supermoondheid van alle supermoondhede geword het.

Die filosowe duik regdeur die geskiedenis van die Grieke op. Aan die beginstadium van die stadstate lees ons van Thales, die eerste filosoof waarvan ons weet, tot later van Aristoteles wat die onderwyser van Aleksander die Grote was. Party het gevra waaruit die werklikheid en die natuur bestaan, ander het ondersoek ingestel na abstrakte begrippe soos waarheid en kennis. Sommige het skole gestig, net vir hulle volgelinge om af te stig. Tussendeur het die Grieke ook hulle duisende gode aangehang, van Zeus tot Hypnos.

Die verhouding tussen die filosowe en die gode was egter gespanne. Om die waarheid te sê, die filosowe het nie veel ooghare vir die gode gehad nie. Meeste het die verhale wat Homerus van die ou gode neergeskryf het as ouvroustories afgemaak. Dit was baie soos vandag se samelewing. Jy het godsdienstige mense gekry wat die gode aangehang het en dan die filosowe (denkers/wetenskaplikes van die dag) wat die gelowiges en hulle godsdienstige gebruike gekritiseer het.

Die filosowe het egter nie net die aanhangers van die Griekse gode gekritiseer nie, hulle het mekaar ook beetgekry - en ja ook op wyses wat baie aan vandag herinner. Plato het byvoorbeeld die denkbeeldige gesprek tussen Sokrates en 'n jong man met die naam Theaetetus neergeskryf om te wys hoe Sokrates die denke van 'n ander filosoof Protagoras weerlê het. Sulke gesprekke vind steeds vandag plaas. As ons egter vandag sulke gesprekke het, gebruik ons daarmee saam woorde soos nuut en ontwikkelde 21ste eeuse mense en nuwe inligting en tegnologie wat ons tot die nuwe soort insigte gebring het - soos ons egter aan die gesprek kan sien is daar soms min wat nuut is onder die son -

Theaetetus: Now he who knows perceives what he knows, and, as far as I can see at present, knowledge is perception.
Socrates: Bravely said, boy; that is the way in which you should express your opinion. And now, let us examin together this conception of yours, and see whether it is a true birth or a mere, wind-egg. You say that knowledge is perception?
Theaetetus: Yes.
Socrates: Well, you have delivered yourself of a very important doctrine about knowledge; it is indeed the opinion of Protagoras, who has another way of expressing it, Man, he says, is the measure of all things, of the existence of things that are, and of the non-existence of things that are not. You have read him?
Theaetetus: O yes, again and again.
Socrates: Does he not say that things are to you such as they appear to you, and to me such as they appear to me, and that you and I are men?
Theaetetus: Yes, he says so.

Sokrates antwoord Theaetus op 'n oulike manier. As hy, en sy idol Protagoras sê dat die mens die maatstaf is van alles, en dat alles dus maar afhang van die mens wie na die saak kyk, dan sê hulle ook in wese dat daar nie groot waarhede is wat op almal van toepassing is nie. Daar is nie groot reëls wat vir almal ten alle tyd geld nie. Daar is slegs maar mense en hulle afleidings en ervaringe. Nou vra Sokrates - maar is die hele redenasie nie self 'n groot waarheid wat vir alle tye oral geld nie? Is die feit dat daar geen groot reëls bestaan nie, nie self maar 'n groot reël nie? Julle bring vir ons 'n groot waarheid wat sê dat die bestaan van groot waarhede onmoontlik is!?

How's that for reasoning!?

En dis iets waarmee Sokrates baie goed was, reasoning.

Volgende keer kyk ons verder na die filosowe, van Protoagoras tot Aristoteles.

Vrae oor God Deel IV

Dit werk makliker as mens goed afbaken en in ‘n soort van raamwerk sien. Met betrekking tot die antieke Grieke kyk ons na ‘n tydperk van ongeveer driehonderd jaar, vanaf 625vC tot 323 vC. In die tydperk het Griekeland gegroei van ‘n klomp onafhanklike stadstate wat telkens onderling baklei het tot die sentrum van die ou wêreld met die ryk van Aleksander die Grote. Na Aleksander sou grieks die lingua franca van die wêreld wees, hulle kultuur die inding wees en hulle beskouing van die lewe en die wêreld die wieg van die westerse beskawing vorm.

Die speelveld was klein. Indië, China en die verre Ooste was grootliks onbekend. Japan, Australië, sub-Sahara Afrika, Noord en Suid Amerika was plekke waarvan niemand niks geweet het nie. Die bekende plekke was die gebiede rondom die Middelandse See – Spanje, Italië, Griekeland, Turkeye, Palestina, Egipte en die res van Noord Afrika. Veroweringstogte het ver binneland toe gestrek maar ook perke geken. Dis binne die kleinerige gebied met sy verskeie supermoondhede waarin Griekeland ontwikkel het.

First things first
Die Grieke is bekend vir hulle gode. Dit was Zeus en Olympus en Herkules en sy take. Daar was Morpheus die god van drome, Mania die god van kranksinnigheid, Hypnos die godin van slaap, Hygeia die godin van higiëne, Nemesis die god van wraak, Pshyce die godin van die siel en so gaan dit aan…

‘n Goeie maklik leesbare artikel oor die gode is hier, andersins kan jy ook hier en hier kliek.

‘n Uittreksel van een van die sites:

The most widely accepted version today, although a philosophical account of the beginning of things, is reported by Hesiod (antieke Griekse geskiedskrywer wat soos Homerus oor die ontstaan van die Grieke en hul gode geskryf het), in his Theogony. He begins with Chaos, a yawning nothingness. Out of the void emerged Eurynome, Gaia (the Earth) and some other primary divine beings: Eros (Love), the Abyss (the Tartarus), and the Erebus. Without male assistance, Gaia gave birth to Uranus (the Sky) who then fertilized her. From that union were born first the Titans—six males: Coeus, Crius, Cronus, Hyperion, Iapetus, and Oceanus; and six females: Mnemosyne, Phoebe, Rhea, Theia, Themis, and Tethys. They were followed by the one-eyed Cyclopes and the Hecatonchires or Hundred-Handers. Cronus ("the wily, youngest and most terrible of [Gaia's] children") castrated his father and became the ruler of the gods with his sister-wife Rhea as his consort, and the other Titans became his court.

A motif of father-against-son conflict was repeated when Cronus was confronted by his son, Zeus. Because Cronus had betrayed his father, he feared that his offspring would do the same, and so each time Rhea gave birth, he snatched up the child and ate it. Rhea hated this and tricked him by hiding Zeus and wrapping a stone in a baby's blanket, which Cronus ate. When Zeus was grown, he fed his father a drugged drink which caused Cronus to vomit, throwing up Rhea's other children and the stone, which had been sitting in Cronus' stomach all along. Then Zeus challenged Cronus to war for the kingship of the gods. At last, with the help of the Cyclopes (whom Zeus freed from Tartarus), Zeus and his siblings were victorious, while Cronus and the Titans were hurled down to imprisonment in Tartarus.

Zeus was plagued by the same concern and, after a prophecy that the offspring of his first wife, Metis, would give birth to a god "greater than he"—Zeus swallowed her. She was already pregnant with Athene, however, and they made him miserable until Athene burst forth from his head—fully-grown and dressed for war.

Die dae van die gode was egter getel met die opkoms van die griekse filosowe - 'n groep denkers wat anders oor die lewe en die wêreld gedink het, en so die fondasie van die westerse wêreld gelê het. Dieselfde website sê: After the rise of philosophy, history, prose and rationalism in the late 5th century BC, the fate of myth became uncertain, and mythological genealogies gave place to a conception of history which tried to exclude the supernatural (such as the Thucydidean history). While poets and dramatists were reworking the myths, Greek historians and philosophers were beginning to criticize them. A few radical philosophers like Xenophanes of Colophon were already beginning to label the poets' tales as blasphemous lies in the 6th century BC; Xenophanes had complained that Homer and Hesiod attributed to the gods "all that is shameful and disgraceful among men; they steal, commit adultery, and deceive one another". This line of thought found its most sweeping expression in Plato's Republic and Laws. Plato created his own allegorical myths (such as the vision of Er in the Republic), attacked the traditional tales of the gods' tricks, thefts and adulteries as immoral, and objected to their central role in literature. Plato's criticism was the first serious challenge to the Homeric mythological tradition, referring to the myths as "old wives' chatter". For his part Aristotle criticized the Pre-socratic quasi-mythical philosophical approach and underscored that "Hesiod and the theological writers were concerned only with what seemed plausible to themselves, and had no respect for us ... But it is not worth taking seriously writers who show off in the mythical style; as for those who do proceed by proving their assertions, we must cross-examine them"

Volgende keer meer oor die filosowe...

Kiekies van AppelDruppel

Hulle lyk soos klein venstertjies, die kiekies van vervloë dae, die Polaroids. 'n Kykie terug deur hulle laat jou gedagtes vinnig in trurat oorskakel: soms beter dae, dalk nie. Ander herinner aan goeie voorkomste - letterlik! Maar die kiekies wat my fasineer is die van familie; almal saam gegroepeer soos 'n troppie plaasdiere, uiters ernstig gefokus op die kameralens. Ander getuig van (skoon) vakansies sonder heinings, hogere drade of sorge. Those were the days hoor ek iemand sê. Die kiekies word teruggegooi in 'n ou stowwerige boks en diep in 'n laai gestoot.

Wat bedoel ons regtig as ons praat van daardie dae? Is dit die wonderlike vry gemaksone van veiligheid waarna soveel verlang? Ek verlang ook. Die lae pryse, baie spasie vir myle aaneen of dalk die regering van die tyd? Wat sou die korrekte antwoord hierop wees of sal ons eerder bly staar soos na die kameralens vir die perfekte voorbehoud aan die wêreld daarbuite? Hoe lyk die venster van jou hart en wie sal daardeur wíl loer?

Wanneer ons kiekies opdelf is dit asof ‘n ander wêreld open vanuit ‘n agtergeblewe dossier, êrens geboks in jou geheue. Almal het ‘n storie maar so min word vertel. Ons elkeen kan deur kiekies die draad van ons lewensreis aanmekaar weef en tog versuim so baie om dit te doen. Waarom bêre ons hierdie vensters na ons menswees so ver weg? Miskien maak dit seer of miskien is die erkentenis van ‘n tydvak so anders as nou, net te mismoedig.

Ek wens ek kan van die kiekies in my lewe uitvee en helderder inkleur in pastel. Ek wens ek kan elkeen van my lewensherhinneringe. Ek wens ook vir die oop ruimtes, veiligheid en vryheid. Maar as ek dit sou kon doen soos wafferse Back to the Future tydskapsule-fliek, sal my hele storie verander. Ek sou nie kan verstaan van iemand se seer nie, ook nie van alleen wees nie, selfs honger en verstote nie. Ek sal geen begrip kan hê van God se genade en heling nie want dan sou alles net te reg gewees het. Vreemd hierdie gedagte…

Die realiteite om ons beïnvloed verseker ons huidige lewens-venstertjies. Dis net eenvoudig anders as op die Polaroid. Dit maak seer om daarna te kyk en te verlang. Die besef dat ek menslik gesproke al helfte van my lewe geleef het, het ‘n tydjie gelede my siels-venster toegeruk. Hopelik is dit nie meer as helfte nie. Realiteite… dit mag nie my storie verander nie. Ook nie joune nie.

Wat bêre jy daar diep binne in die laai of geel verslete album? Vertel jy jou storie? Het jy al die draad van jou reis gevolg en neergepen op die tafel van jou hart? Het jy gesien en besef dat êrens ‘n hoër en sterker ‘iets’ jou nog bymekaar hou? Die volgende raakvat terme dans konstant tussen my breinlobbe deur:

Vertel iemand hoekom | Tel iemand op | Deel jou storie | Leef iemand raak!

Vrae oor God Deel III

Ek het 'n boek met die naam Bybelantwoorde op al jou vrae van Elmer Towns. Die (dik) boek probeer, waar moontlik, 'n Bybelse antwoord gee op elke moontlike geloofsvraag en probleem. As ons vrae oor God bespreek, is dit een manier van doen - 'n sistematiese hantering en beantwoording van al die moontlike vrae daarbuite. Blogs is egter nie die plek waar jy sulke ambisieuse projekte aanpak nie.

Change of tack
Soms is dit net so bevredigend om te verstaan waarom jy 'n sekere vraag vra, as om 'n antwoord daarop te kry. Veral as my (ons) vrae nie definitiewe antwoorde het nie of as daar dalk te veel weersprekende antwoorde op my (ons) betrokke vraag is.

In Vrae oor God II het ons afgesluit met - Dalk is dit raadsaam om in ons hantering van die gesprek oorsigtelik na ons westerse samelewing se manier van dink te gaan kyk. Verstaan ons iets daarvan, verstaan ons dalk ook baie meer van die vrae waarmee ons rondloop.

Dit is wat ons hier gaan probeer....

'n Goeie plek om te begin, in jou studie van die westerse samelewing, is die antieke Grieke. Antieke Griekeland word die geboorteplek of die wieg van die westerse beskawing genoem. En, ek dink, as jy die antieke Grieke verstaan, het jy reeds begin om baie van die weste te verstaan.

Vooraf
Ek probeer telkens by belangrike terme ook hulle engelse ekwivalente te gee, waar nodig, sodat jy tussendeur verder kan lees by Wikipedia of wat ook al jou gif is. So stimuleer ons gesprek en verstaan. O' ja, nog 'n goeie online bron is The Stanford Encyclopedia of Philosophy. Voordat ons na die antieke Grieke gaan kyk verskaf ek eers 'n tydslyn van beide die antieke Grieke en die Israeliete. Beide is welliswaar verkort en fokus op dit wat ons gaan hanteer maar behoort mens 'n goeie idee te gee van wat waar inpas.

Die belangrikste wat ons voor die hantering van die tydslyne moet noem is die Griekse Polis - stadstaat. Die antieke Grieke het in stadstaatjies gebly. Elke stadstaatjie was soos 'n onafhanklike land met sy eie regeringsvorm. Die een was 'n demokrasie (Athene) terwyl die ander een 'n oligargie (Sparta) was. Elkeen het sy eie weermag, ekonomie, regstelsel, vereistes vir burgerskap, slawe en rangordes gehad. En dit was ernstige sake. Jou stad was jou alles, nie net jou blyplek nie. As mense praat van die wonderlike dinge wat die antieke Grieke gedoen het, praat hulle gewoonlik meestal van Athene, die belangrikste stadstaat in Griekeland.

Tydslyn vir die Grieke
Nie veel is bekend van die voorgeskiedenis van die Grieke nie. Argeologiese opgrawings begin egter plek-plek meer lig werp op die tyd.

7000 vC Argeologiese bewyse van klein kosproduserende ekonomieë, eenvoudige hutte en seevaarders vanaf op die vasteland van Griekeland.
1250 vC Trojaanse Oorlog (1250 or 1210). Die blockbuster Troy met Brad, Orlando en me Kruger (bless her tender soul) is gebasseer op die gedigte (die Iliad) van ‘n blinde digter met die naam van Homerus wat van die oer geskiedenis van die Grieke vertel. Die bekende oorlog met die Trojaanse perd speel volgens Homerus in die tyd af.

Antieke Tye
Die tydperk wat ons as die antieke Griekse beskawing ken, na die oertyd, begin min of meer rondom 850 - 750 vC.
750 vC Griekse alfabet word vasgestel. Homerus skryf sy gedigte van oorgelewerde glorie dae nou reeds verby.
625 vC Thales (625-545). Thales word as die eerste filosoof, ten minste waarvan ons weet, gereken. Hy het gesê alles is water.
569 vC Pythagoras (ca. 569-475) born in Samos. Enigiemand wat wiskunde (veral meetkunde) op skool gehad het, ken die geniale denker.
594 vC Die fondasie vir demokrasie word in die stad Athene gelê.
546 vC Demokrasie beleef ‘n terugslag in Athene toe diktator oorneem.
510 vC Demokrasie in Athene word herstel.
508 vC Athene kry ‘n demokratiese konstitusie.
490 vC Slag te Marathon. Atheners verslaan Darius en sy Persiese Ryk. Gaan lees oor die slag na. Baie interessant. Ons gebruik vandag nog die woord Marathon wanneer ons met Nike tekkies draf.
480 vC Slag te Thermopylae. Die Spartane gee die nuwe Persiese Koning Xerxes en sy magte ‘n les in vasberadenheid. Die fliek 300 met die male models wat die rolle van die Spartane vertolk, vertel van die slag.
479 vC Slag te Plataea. Grieke gee die Persiese ryk weer pakslae, they just don’t seem to give up?
460 vC Goue era van Athene en Grieke begin met Perikles in Athene.
450 vC Protagoras die Sofis besoek Athene.
449 vC Bou van Acropolis en Parthenon begin.
404 vC Athene word verslaan na ‘n uitmergelende oorlog met Sparta.
403 vC Athene herwin weer onafhanklikheid en begin met herstel.
399 vC Sokrates kry die doodstraf.
380 vC Plato, leerling van Sokrates, vestig sy skool te Athene.
359 vC Philip II, word die koning van Macedonië.
338 vC Macedonië verslaan Athene en sy bondgenote en neem so beheer van Griekland.
336 vC Phillip II vermoor. Aleksander (die Grote), sy seun, word koning.
335 vC Aristoteles, leerling van Plato, begin sy eie skool in Athene.
334 vC Aleksander verslaan die Persiese magte by die Granicus rivier in Anatolia.
333 vC Aleksander verslaan die Persiese magte by Issus.
323 vC Aleksander die Grote sterf.
200 vC Rome, die nuwe Supermoondheid, begin die Grieke stelselmatig oorheers.

Tydslyn vir die Israeliete
1500 BC A caravan trader, Abraham, leads Semitic nomads from Sumer to Canaan and then on to Egypt (Hebrews).
1400 BC Canaanites found Urusalim (Jerusalem).
1300 BC Iron age in Palestine.
1250 BC Indo-European tribes (Philistines) move to Palestine (named after them) from the Aegean sea.
1250 BC The Hebrews move from Egypt to Palestine (Moses).
1230 BC Hebrew leader Joshua conquers part of Palestine.
1025 BC The Hebrew king Saul defeats the Philistines and unifies Israel with capital in Jerusalem.
1000 BC David succeeds Saul.
961 BC David's son Solomon succeeds David.
930 BC Solomon builds a temple in Jerusalem for the Jews.
922 BC King Solomon dies and the Hebrew kingdom splits in two, Israel to the north (ten tribes) and Judea (Jerusalem) to the south (two tribes).
722 BC Sargon II of Assyria conquers Israel and forcefully relocates Jews (Jewish diaspora).
587 BC Nebuchadnezzar II conquers Judea (southern kingdom of the Hebrews), destroys Jerusalem and deports thousands of Jews (second Jewish diaspora) to Babylonia.
550 BC The Old Testament is composed.
538 BC Cyrus of Persia sacks Babylon and frees the Jews.
515 BC The Jews rebuild the temple of Jerusalem.
332 BC Palestine is invaded by Alexander the Great.
323 BC Alexander dies and his empire splits, with Palestine being controlled by the Ptolemaics (Alexandria).
260 BC The Old Testament is translated from Hebrew into Greek by scholars of Alexandria (the "Septuagint").
63 BC Roman leader Pompeus captures Jerusalem and occupies Palestine.
6 BC Jesus is born in Betlehem.

Uit die geskiedenis blyk dit dat die Egiptenare een van diee eerste Supermoondhede van die antieke wêreld was, daarna die Assiriërs met hulle hoofstad Nineve, daarna die Babiloniërs met Babilon, toe die Persiese Ryk wat Babilon oorgeneem en hulle eie hoofstad gemaak het. Die Assiriërs het die Tien Stamme Ryk weggevoer. Ons het tot vandag toe geen verdere inligting rakende wat met hulle gebeur het nie. Die Twee stamme Ryk is weggevoer deur die Babiloniërs net om weer deur die Persiese Ryk toegelaat te word om terug te keer. Dit is dieselfde Persiese Ryk met wie die Griekse stadstate in 'n verbete geveg betrokke was. Die Macedoniërs onder leiding van Aleksander die Grote het daarna die toneel oorheers. Die Macedoniërs was grieke (bietjie van buitestaanders) van die vasteland uit die noorde en 'n Koninkryk van hulle eie, anders as die Griekse stadstate van die suide. Na Aleksander het sy generaals die ryk tussen hulle opgedeel totdat die Romeine jare daarna weer die toneel oorheers het.

Vir 'n beter verwysing kan jy map of ancient Greece google by images, of op die kaart hieronder kliek.

Op die kaart -
Macedonië is in die noorde net bo Mt Olympus.
Athene is in die suide net bo Attica.
Sparta is meer suid net onder Arcadia.
Die Griekse stadstaadtjies is rondom Attica en Arcadia geleë.
Troje is oos, op die vasteland vandag bekend as Turkye, toe al die Grieke se vyand.


Gaan lees die geskiedenis op as jy tyd het, baie interessant!

Vrae oor God Deel II

Ons vrae en gesprekke oor God word nie gewoonlik deur die kritiek en insigte van die Moslem, Hindoe of Afrika wêrelde bepaal nie. Ons raak nie by debatte betrokke waar ons probeer vasstel of dit nou eintlik Allah of Yahwe is nie. Ons bespreek nie regtig die moontlikheid van die bestaan van 'n veelgodedom of die belangrikheid van die voorvadergeeste nie.

Die vrae wat ons het en die probleme wat ons bespreek, word meerendeels beinvloed deur die westerse wêreld waarin ons leef. Dit maak die bulk van die argumente rondom 'n braaivleis vuur op.

Vat byvoorbeeld die boek wat ek die ander dag by Exclusive Books vir 'n winskopie raakgeloop het. Die titel daarvan is Die omstrede God - bestaan God of nie? Dit beslaan rofweg 538 bladsye se forum posts wat netso vanaf litnet.co.za in boekformaat oorgeplaas is. Die issues wat daarin bespreek word handel nie oor Mohammed vs. Jesus of reinkarnasie vs. die hemel nie. Dit handel oor wetenskap vs. geloof, bewyse vir die bestaan van God, die kwessie van God se betrokkenheid hier op aarde... Vrae en issues wat veral relevant vir westerlinge is.

Christene het nie altyd ewe veel aptyt vir die gesprekke nie. Hulle verkies om te glo wat hulle glo en rustig aan te gaan met hulle lewens. Al die vrae, debatte en argumente verstoor net die vrede en lei in elk geval tot niks konstruktiefs nie.

Tog is dit moeilik om te ignoreer en miskien nie so wys nie.

In 'n onlangse berig in die Beeld word daar vertel van die besoek van 'n prof. Scott McKnight en sy bekommernis oor kerke wat leegloop. Volgens McKnight is die stroom jongmense wat Amerikaanse kerke verlaat nou so groot dat dit die voortbestaan van die kerk oor ’n geslag of wat in die gedrang kan bring. Hy het na die verhale van talle sulke mense gaan luister en bevind daar is vyf faktore wat baie mense se Christelike oortuigings in ’n krisis laat beland het:

• Die rigiede leer dat die Bybel onfeilbaar is. Volgens hom berus dit op ’n foutiewe leer by kerke dat die Bybel as’t ware deur God aan die Bybelskrywers gedikteer is. Mense wat die Bybel dan self bestudeer, kom dan later met ’n skok agter dat daar baie van die menslikheid van die Bybelskrywers in hul geskrifte te sien is.

• Die botsing tussen die wetenskap en geloof, spesifiek waar kerke leer Genesis vertel presies hoe die wêreld ontstaan het.

• Die manier waarop Christene en die kerk leef. Hy het verwys na die skandale van seksuele misbruik in die Rooms-Katolieke Kerk in die VSA en hoe dit sommige mense laat voel het dat hulle nie met integriteit deel van die kerk kon bly nie.

• Die beskouing van die hel. Baie mense kan nie aanvaar dat dit billik is dat God iemand vir ewig straf vir sondes in ’n tydelike lewe van miskien 75 jaar nie. Hulle vra of die straf nie by die oortreding moet pas nie.

• Die “God van die Bybel” wat dikwels voorgehou word, skrik baie mense ook af. Daar word onder meer geredeneer dat as God almagtig is, hy nie goed kan wees nie, anders sou die wêreld nie so vol kwaad gewees het nie. En as hy goed is, kan hy nie almagtig wees nie, want anders sou hy die boosheid gekeer het.

Die probleme wat mense, volgens McKnight, met God en kerk het, is tipiese westerse probleme. Die hele kwessie rondom die onfeilbaarheid van die Bybel, die botsing tussen wetenskap en geloof, straf en die hel en die vraag of God werklik 'n God van liefde genoem kan word, is westerse issues gedryf deur 'n westerse lewens en wêreld beskouing. En dit het, soos McKnight bewys, 'n impak op Christene se ervaring van hulle geloof.

The Flat Earth Society is 'n gespreksgroep waar ons mekaar die ruimte gee om te gesels, selfs oor 'n geloof wat nie meer sin maak nie. Flat Blog wil onder andere die tipe van gesprekke aanhelp deur inligting te gee wat ons in staat stel om konstruktief te gesels.

So hoe nou? Dalk is dit raadsaam om in ons hantering van die gesprek oorsigtelik na ons westerse samelewing se manier van dink te gaan kyk. Verstaan ons iets daarvan, verstaan ons dalk ook baie meer van die vrae waarmee ons rondloop.

Vrae oor God Deel I

Interessante artikel raakgeloop van 'n onderhoud wat 'n joernalis van The Mail and Guardian, Decca Aitkenhead, onlangs met Richard Dawkins (van The God Delusion) gevoer het. Die titel van die onderhoud is Science is losing to religion en ons gebruik dit as inleiding vir ons gesprek rondom Vrae oor God.


Hieronder enkele uittreksels:

One evening in 2006, at a colleague's house, I met a friend of her teenage daughter. He was intellectually curious and obviously bright - but implacably loyal to his parents' born-again Christian faith. We spent pretty much the whole evening arguing with the poor boy, appealing to his logic and reason - all to no effect. There must, we despaired, be some seminal atheist text we could refer him to. We just couldn't think of one. But lo - ask, and ye shall receive. Not a month later Richard Dawkins published The God Delusion, a scorching manifesto for secularism. Even by the standards of Dawkins's 1976 bestseller, The Selfish Gene, it was a spectacular success, with sales exceeding 1,5-million. As Dawkins retires from the Charles Simonyi professorship for the public understanding of science, the Oxford post he has held for 12 years, you might expect him to feel that the secular scientific cause to which he has devoted his career is winning. Late last year campaigners ran an atheist advertising campaign on the side of British buses with the message: "There is probably no God. Now stop worrying and enjoy your life." Within days the campaign, launched by TV comedy writer Ariane Sherine, brought public donations of more than £96 000. In the same week record numbers of new maths and science undergraduates were reported. Even in America, the religious right seemed to be losing its grip. But when I ask Dawkins (67) if he feels public understanding of science has improved during his career, he looks doubtful. "I would say that when my academic career began there was probably just as much ignorance - but less active opposition [to science]. If you were to actually travel around schools and universities and listen in on lectures about evolution you might find a fairly substantial fraction of young people, without knowing what it is they disapprove of, think they disapprove of it, because they've been brought up to."

Does he attribute that to lower standards of scientific education, or to the rise of religious fundamentalism? "Oh," he says without hesitation, "I think it's due to greater religious influence." In Dawkins's view, there is a battle taking place in Britain between the forces of reason and religious fundamentalism and it is far from won. He is one of its most famous and prolific combatants - but the question might be whether he is among its most effective. The The God Delusion's stated aim was to "convert" readers to atheism - but he admits that as a proselytising tool it has broadly failed. "Yes," he smiles. "I think that was a bit unrealistic.

Aitkenhead beskryf Dawkins se eie beskouing van waarheid en die bron daarvan verder aan in mooi detail.

Like most rationalists, Dawkins tends to invoke people's innate intelligence, and attribute their flawed ways of thinking to ignorance rather than stupidity. "But I don't have any evidence," he concedes. "I could be wrong. It's a kind of ideal. It's a sort of bending over backwards." People might just be stupid, I suggest. "They might be, yes," he cautiously agrees. "But at least my saying that ignorance is no crime is my defence against the charge of arrogance. Because if you tell people they're stupid, that certainly isn't the way to win friends and influence people."

Dawkins once described the British Airways employee dismissed for wearing a gold cross to work as having "the stupidest face". Did he regret saying it?

A slightly naughty smile flickers over his face.

"Well ... well ... yes, I do really. Yes. That was an unguarded moment. Although I think I said stupid-­looking. Did you see the photograph of her? I think if you look up the story, and they've got the photograph ... " He checks himself, and stops. "But this is unkind."

Before meeting Dawkins, I'd ­worried that he might be so intellectually impatient as to be crushing. The impression instead is more like that of a lion who has given himself strict instructions to behave like a pussy cat - which is both a relief and just slightly disappointing.

Does he ever, I ask, envy people who believe in God?

"No." He shakes his head firmly. Even though faith is said to be so famously comforting?

"You see," he says, "I'm so eager to say well maybe it is comforting but so what? I suspect that for every person who is comforted by it, there will be somebody else who is in mortal fear of it." Does he not envy those who manage not to find God mortally fearful?

"If I envied them that, then I'd have to envy people who are on some drug, which just makes them feel good. So to the extent that religion's comforting, it's probably not ..."

Dawkins likes to joke that old ­people go to church because they're "cramming for the final". He never worries that one day in old age he may wake and find himself feeling drawn towards faith, though. If he did, he would put it down to senile dementia. He seems much more worried about spurious reports of a fictitious deathbed conversion being put about by his enemies after he dies. He is probably not joking at all when he says: "I want to make damn sure there's a tape recorder running for my last words." -- © Guardian News & Media 2008

Not to be confused with these guys...

Ons bedoel dit!

Moet ons asseblief nie met die ouens verwar nie!

Van BBC se News Magazine

In the 21st Century, the term "flat-earther" is used to describe someone who is spectacularly - and seemingly wilfully - ignorant. But there is a group of people who claim they believe the planet really is flat. Are they really out there or is it all an elaborate prank?

Nasa is celebrating its 50th birthday with much fanfare and pictures of past glories. But in half a century of extraordinary images of space, one stands out.

On 24 December 1968, the crew of the Apollo 8 mission took a photo now known as Earthrise. To many, this beautiful blue sphere viewed from the moon's orbit is a perfect visual summary of why it is right to strive to go into space.

Not to everybody though. There are people who say they think this image is fake - part of a worldwide conspiracy by space agencies, governments and scientists.

Welcome to the world of the flat-earther.

Our attitude towards those who once upon a time believed in the flatness of the earth is apparent in a new Microsoft advert. Depicting an olden-days ship sailing on rough seas, presumably heading towards the "edge of the world", the advert is part of a $300m campaign aimed at rescuing the reputation of Windows Vista by comparing its critics to flat-earthers.

Satellite era

But are there any genuine flat-earthers left? Surely in our era of space exploration - where satellites take photos of our blue and clearly globular planet from space, and robots send back info about soil and water from Mars - no one can seriously still believe that the Earth is flat?

Wrong.

Flat earth theory is still around. On the internet and in small meeting rooms in Britain and the US, flat earth believers get together to challenge the "conspiracy" that the Earth is round.

"People are definitely prejudiced against flat-earthers," says John Davis, a flat earth theorist based in Tennessee, reacting to the new Microsoft commercial.

"Many use the term 'flat-earther' as a term of abuse, and with connotations that imply blind faith, ignorance or even anti-intellectualism."

Mr Davis, a 25-year-old computer scientist originally from Canada, first became interested in flat earth theory after "coming across some literature from the Flat Earth Society a few years ago".

"I came to realise how much we take at face value," he says. "We humans seem to be pleased with just accepting what we are told, no matter how much it goes against our senses."

Mr Davis now believes "the Earth is flat and horizontally infinite - it stretches horizontally forever".

"And it is at least 9,000 kilometres deep", he adds.

James McIntyre, a British-based moderator of a Flat Earth Society discussion website, has a slightly different take. "The Earth is, more or less, a disc," he states. "Obviously it isn't perfectly flat thanks to geological phenomena like hills and valleys. It is around 24,900 miles in diameter."

Mr McIntyre, who describes himself as having been "raised a globularist in the British state school system", says the reactions of his friends and family to his new beliefs vary from "sheer incredulity to the conviction that it's all just an elaborate joke".

So how many flat-earthers are around today? Neither Mr Davis nor Mr McIntyre can say.

Disappearing ships

Mr McIntyre estimates "there are thousands", but "without a platform for communication, a head-count is almost impossible", he says. Mr Davis says he is currently creating an "online information repository" to help to bring together local Flat Earth communities into a "global community".

"If you will forgive my use of the term 'global'", he says.

And for the casual observer, it is hard to accept that all of this is not some bizarre 21st Century jape. After all, most schoolchildren know that ships can disappear over the horizon, that satellites orbit the earth and that if you head along the equator you will eventually come back on yourself.

What about all the photos from space that show, beyond a shadow of doubt, that the Earth is round? "The space agencies of the world are involved in an international conspiracy to dupe the public for vast profit," says Mr McIntyre.

John Davis also says "these photos are fake".

And what about the fact that no one has ever fallen off the edge of our supposedly disc-shaped world?

Mr McIntyre laughs. "This is perhaps one of the most commonly asked questions," he says. "A cursory examination of a flat earth map fairly well explains the reason - the North Pole is central, and Antarctica comprises the entire circumference of the Earth. Circumnavigation is a case of travelling in a very broad circle across the surface of the Earth."

Ultimate conspiracy

Mr Davis says that being a flat-earther doesn't have an impact on how one lives every day. "As a rule of thumb, we don't have any fears of aircraft or other modes of transportation," he says.

Christine Garwood, author of Flat Earth: The History of an Infamous Idea, is not surprised that flat-earthers simply write off the evidence that our planet is globular.

"Flat earth theory is one of the ultimate conspiracy theories," she says.

"Naturally, flat earth believers think that the moon landings were faked, as were the photographs of earth from space."

Perhaps one of the most surprising things in Garwood's book is her revelation that flat earth theory is a relatively modern phenomenon.

Ms Garwood says it is an "historic fallacy" that everyone from ancient times to the Dark Ages believed the earth to be flat, and were only disabused of this "mad idea" once Christopher Columbus successfully sailed to America without "falling off the edge of the world".

In fact, people have known since at least the 4th century BC that the earth is round, and the pseudo-scientific conviction that we actually live on a disc didn't emerge until Victorian times.

Theories about the earth being flat really came to the fore in 19th Century England. With the rise and rise of scientific rationalism, which seemed to undermine Biblical authority, some Christian thinkers decided to launch an attack on established science.

Samuel Birley Rowbotham (1816-1884) assumed the pseudonym of "Parallax" and founded a new school of "Zetetic astronomy". He toured England arguing that the Earth was a stationary disc and the Sun was only 400 miles away.

In the 1870s, Christian polemicist John Hampden wrote numerous works about the Earth being flat, and described Isaac Newton as "in liquor or insane".

And the spirit of these attacks lives on to the present day. The flat-earth myth remains the outlandish king in the realm of the conspiracy theorist.

And while we all respect a degree of scepticism towards the authorities, says Ms Garwood, the flat-earthers show things can go too far.

"It is always good to question 'how we know what we know', but it is also good to have the ability to accept compelling evidence - such as the photographs of Earth from space."